نامه‌های خلیل ملکی

این مجموعه دربردارنده‌ی برخی نامه‌های خلیل ملکی (۱۲۸۰-۱۳۴۸) در بین سال‌های ۱۳۲۷ تا ۱۳۴۸ است. آخرین نامه به امیر پیشداد در چهارم تیرماه ۱۳۴۸ یعنی دو هفته پیش از مرگ ملکی نوشته شده است. به این ترتیب تا سال ۱۳۲۷، یعنی تا چهل و هفت سالگی ملکی و دو‌سه ماه پس از انشعاب دی‌ماه ملکی از حزب توده، نامه‌ای از ملکی در دست نیست.
این نامه‌ها -صرف‌نظر از محضِ اطلاعاتِ ریزِ مظبوط در آن‌ها که در جای دیگری نیست- باز هم ملکی را بازتر و بی‌پوشش‌تر از پیش‌نشان می‌دهند. و چیزهایی از سادگی روان‌شناختی‌اش از رُک‌گوییِ بی‌امان و غیرسیاست‌مدارانه‌اش، از اعتماد به نفسش، از گذشت و چشم‌پوشی‌اش، از انعطاف سیاسی‌اش، از کم‌حوصلگی و حساسیتش نسبت به «حماقت» دیگران و بی‌اعتنایی آن‌ها به «عقل و منطق» و (به‌همین دلیل) از سهل‌انگاری‌اش نسبت به جنبه‌های عاطفیِ اعتقادات سیاسی، از مناعتش،‌از تنگ‌دستی‌اش، از بیماری‌هایش، از روابط و مسائل خانوادگی‌اش و از چیزهای دیگری حکایت می‌کنند که فقط کسانی که او را خوب می‌شناختند با آن آشنایی دارند.
این کتاب اساساً به کار دو گروه می‌آید: خوانندگانی که به تأمل در تاریخ سیاسی و اجتماعی ایران در قرن بیستم –و به‌ویژه در تاریخ نهضت ملی، حزب نیروهای سوم و جامعه‌ی سوسیالیست‌ها، و پدیده‌ی غیر عادی خلیل ملکی- علاقه‌ی ویژه‌ای دارند؛ و پژوهندگان و تاریخ‌نگارانی که حرفه‌ی آن‌ها تحقیق در تاریخ آن دوران است.
امیر پیشداد و محمدعلی همایون کاتوزیان در مقدمه‌ای بر کتاب مروری بر محتوای نامه‌ها و نکات مهم آن‌ها داشته‌اند.
این کتاب  نخست در ۱۳۸۱ش از سوی نشر مرکز به‌چاپ رسید.


مطالب مرتبط

ایدئولوژی و روش در اقتصاد

کتاب ایدئولوژی و روش در اقتصاد به بحران موجود در این علم می‌پردازد و مسأله را چنین طرح می‌کند که بحران کنونی ریشه‌های عمیقی در روند تکامل عقاید، نظریه‌ها و روش‌های علم اقتصاد دارد. [...]


نام (ضروری):
پست الکترونیک (ضروری):
وب‌سایت:
نظر: