ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﻡ ﺍﻯ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﻝ ﺳﻮﺯﺩ

 

ﺣﺴﻴﻦ ﺷﻬﻴﺪﻯ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﺎ ﺭﻓﺖ. ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎﺩﮔﻰ  ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺭﺩﻧﺎﻛﻰ. ﺷــﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺳﺮﻃﺎﻥ ﻭ ﺳﻼﻃﻮﻥ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻣﺮﮔﺶ ﭼﻨﺎﻥ ﻏﻴﺮﻣﺘﺮﻗﺒﻪ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﻮﺩ؛ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ  ۱۶ ﻣﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ ﺯﻧﮓ ﺗﻔﺮﻳﺢ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳــﺘﺎﻥ ﻫﺎﻯ ﻟﻨﺪﻥ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳــﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ، ﺭﻧﺞ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺗﺎ ﻟﺤﻈﻪ ﺁﺧﺮ ﺑﺎ ﻫﻮﺵ ﻭ ﺣﻮﺍﺳــﻰ ﻛﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺳــﺮ ﺟﺎﻳﺶ ﺑﻮﺩ ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻛﺮﺩ. ﻗﻠﺒﺶ ﻛﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻰ ﺷﺪ ﻭ ﻋﻤﻞ  ﺟﺮﺍﺣــﻰ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ (ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻮﺑﺖ ۹ ﺳــﺎﻋﺖ ﺑــﻪ ﻃﻮﻝ ﺍﻧﺠﺎﻣﻴﺪ) ﺭﻳﻪ ﺍﺵ ﺁﺏ ﻣــﻰ ﺁﻭﺭﺩ. ﺁﺏ ﺭﻳﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺧﺸﻚ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻛﻠﻴﻪ ﻫﺎ ﺍﺯ ﻛﺎﺭ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩ؛ ﻭ ﺧﻼﺻﻪ ﺍﻋﻀﺎ ﻭ ﺟﻮﺍﺭﺡ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﺶ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻫﻢ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺟﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷــﺪ ﻛﻪ ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﻮﺵ ﻭ ﺣﻮﺍﺱ ﻳﻚ ﺟﻮﺍﻥ ۳۰ﺳــﺎﻟﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﺑﺪﻧﺶ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺻﺪﺳــﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻧﻔﺲ ﺑﻜﺸﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻣﻰ ﺷــﺪﻳﻢ. ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺩﺳــﺘﮕﺎﻩ ﺍﻛﺴــﻴﮋﻥ ﻧﻔﺲ ﻣﻰ ﻛﺸﻴﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ. ۱۶ﻣﺎﻩ ﻣﻴﺎﻥ ﺗﺮﺱ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ «ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﺎﻧﮕﻰ ﺑﺮﺁﻣﺪ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻣﺮد». ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻢ ﻗﻠﻢ ﺑﺸﻜﻨﺪ ﻭ ﺳﺨﻦ ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺳﺮﺍﻍ ﻗﺼﻴﺪﻩ ﺍﻯ ﺭﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﻣﺴﻌﻮﺩ ﺳﻌﺪﺳﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺰﺍﻯ ﺩﻭﺳــﺖ ﺷﺎﻋﺮﺵ ﺳﻴﺪﺣﺴــﻦ ﻏﺰﻧﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ (ﺑﺎ ﺍﻧﺪﻙ ﺗﺼﺮﻓﻰ) ﺍﺑﻴﺎﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ:

ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﻡ ﺍﻯ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﻝ ﺳﻮﺯﺩ/ ﻛﻪ ﭼﻮ ﺗﻮ ﻫﻴﭻ ﻏﻤﮕﺴﺎﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ

ﺗﻦ ﻣﻦ ﺯﺍﺭ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻣﻰ ﮔﺮﻳﺪ/ ﻛﻪ ﺗﻨﻢ ﻫﻴﭻ ﭼﻮﻥ ﺗﻮ ﻳﺎﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ

ﺯ ﺁﻥ ﺗــﺮﺍ ﺧﺎﻙ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﮔﺮﻓﺖ/ ﻛﻪ ﭼﻮ ﺗﻮ ﺷــﺎﻩ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ

ﺯ ﺁﻥ ﺍﺟــﻞ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺟﺎﻥ ﺗﻮ ﻛﺮﺩ/ ﻛــﻪ ﺑﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ

ﺯ ﺁﻥ ﺑﻜﺸــﺘﺖ ﻗﻀﺎ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺳــﺮ ﺗﻮ/ ﺩﺳﺖ ﺟﺪ ﺗﻮ ﺫﻭﺍﻟﻔﻘﺎﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ…

ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺑﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﺪ:

ﺯ ﺁﻥ ﺗــﺮﺍ ﺧﺎﻙ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﮔﺮﻓﺖ/ ﻛﻪ ﭼﻮ ﺗﻮ ﺷــﺎﻩ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ

ﺯ ﺁﻥ ﺍﺟــﻞ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺟﺎﻥ ﺗﻮ ﻛﺮﺩ/ ﻛــﻪ ﺑﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ

ﻣــﻦ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﺳﻴﺪﺣﺴــﻦ ﻏﺰﻧﻮﻯ ﺗﺎ ﭼــﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺳﺰﺍﻭﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺑﻴﺖ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻟﻰ ﻣﻰ ﺩﺍﻧﻢ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺑﻴﺖ ﺩﺭ ﺣﻖ ﺣﺴــﻴﻦ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﺳﺰﺍﻭﺍﺭﻧﺪ. ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﻣﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻣﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﺑﻠﺪ ﻧﻴﺴﺘﻢ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺒﺎﻟﻐــﻪ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻧﻘﺺ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳــﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻰ ﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ سیﻭﭼﻨﺪﺳــﺎﻝ ﺁﺷﻨﺎﻳﻰ ﻭ ﺩﻭﺳــﺘﻰ ﻭ ﻧﺸﺴﺖ ﻭﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﻭ ﺣﺸﺮﻭﻧﺸــﺮ ﻭ ﺑﺤﺚ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻭﮔﻮ ﻭ ﻫﻤﻜﺎﺭﻯ ﻭ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﺑــﺎ ﺣﺴــﻴﻦ ﻫﻴــﭻ ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻔــﻰ ﺩﺭ ﺍﻭ ﻧﺪﻳــﺪﻡ: ﺟﺪﻯ، ﻣﻮﺩﺏ، ﻓﺮﻭﺗﻦ، ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺗﻨﮕﺪﺳــﺘﻰ ﺳﺨﺎﻭﺗﻤﻨﺪ، ﺩﺍﻧﺸﻮﺭ، ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎﺑﻪ ﺧﻴﺮ، ﺧﻮﺵ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﺍﺻﻮﻟﻰ. ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ  ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻡ.

ﺣﺴــﻴﻦ ﭘﺲ ﺍﺯ ۲۰ﺳــﺎﻝ ﻣﺪﺍﻡ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﻭﻳﺲ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﻰ ﺑﻰ ﺳــﻰ ﻛﺎﺭ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺑﻴﺸــﺘﺮ ﺁﻥ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﻣﺪﻳﺮ ﻛﺎﺭﺁﻣﻮﺯﻯ ﻛﺎﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻠﻴﺘﻰ ﺑﻮﺩ، ﺍﺯ ﺷﻐﻠﺶ ﺍﺳﺘﻌﻔﺎ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺗﻨﮓ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻯ ﺩﻛﺘﺮﺍﻯ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ  ﺁﻛﺴﻔﻮﺭﺩ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﻳﻰ ﺑﻴﺮﻭﺕ ﻟﻴﺴﺎﻧﺲ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸــﮕﺎﻩ ﻟﻨﺪﻥ ﻓﻮﻕ ﻟﻴﺴﺎﻧﺴﺶ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺩﻛﺘــﺮﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻛﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮﻳﻦ ﻭﻗﺖ ﻣﻤﻜﻦ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﻛﻪ ﺿﻤﻦ ﺁﻥ ﭼﻨﺪﻣﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺳــﺎﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ ﺯﻧــﺎﻥ (UNIFEM) ﻛﺎﺭ ﻛــﺮﺩ ﻭ ﻛﺎﺭﺵ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﺭﻣﻮﺯ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎﺭﻯ ﻭ ﺭﺳــﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﺑﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﺟــﻮﺍﻥ ﺍﻓﻐﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳــﺎﻝ ﻫﺎ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳــﺒﺖ ﺳــﺪﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﻚ ﻛﻨﻔﺮﺍﻧﺲ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺁﻛﺴﻔﻮﺭﺩ ﺑﺮﭘﺎ ﻛﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﺳﺘﻴﺎﺭﻯ ﻻﻳﻖ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻧﻈﻢ ﻭ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭ ﺁﺑﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻧﻤﻰ ﺷﺪ. ﭼﻨﺪﺳﺎﻝ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥﻫﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻳﻚ ﻛﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ «ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺖ ﻭﻳﻜم» ﻭ ﻛﺮﺩﻳــﻢ ﻣﻨﺘﺸــﺮ(Iran in the 21st Century)  ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ، ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺩﻛﺘﺮﺍﻳﺶ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺯﻳــﺮ ﻋﻨﻮﺍﻥ «ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ: ﺍﺯ ﺭﺳــﺎﻟت تا حرﻓــﻪ» (Journalism in Iran: From Mission to Profession) ﻣﻨﺘﺸــﺮ ﻛﺮﺩ. ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺍﻭ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻛﺘﺎﺏ «ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ» ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﭼﺎپ ﺍﻭﻝ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳــﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﭼﺎپ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻭﺍﭘﺴﻴﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﺵ ﺩﻳﺪ.

ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﻛﺘﺮﻯ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺑﺪﻓﺮﺟﺎﻡ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎﻳﻰ ﺑﻴﺮﻭﺕ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺳﺴﻪ ﺭﺳﺎﻧﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺭﺩﻥ ﺗﺪﺭﻳﺲ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺍﮔﺮﭼﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺪﻋﻮ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﻭ ﺍﻟﺠﺰﺍﻳﺮ ﺩﺭﺱ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻓﺎﺭﺳــﻰ ﻭ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﻮﺏ ﻣﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻫﻢ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺳﻠﻄﻪ ﺍﺵ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﺎﻭﺭﺍﺕ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﺱ ﻫﻢ ﻣﻰ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳــﻔﺮﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﻭﺭﺍﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺑﺎﺍﻭﺑﻮﺩﻥ ﺑﻪ ﻟﺒﻨﺎﻥ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩﻡ.

ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻔﺮﻫﺎ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺧﻨﺪﻕ ﻗﻠﻌﻪ ﻃﺮﺍﺑﻠﺲ، ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺳﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﮔﻞ ﮔﻤﺎﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺎ ﻫﻢ ﭼﻨﺪ ﻋﻜﺲ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ. ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﺎ ﺭﻓﺖ ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺩﻩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺎﻣﺶ ﺑﻪ ﻧﻜﻮﻳﻰ ﻧﺒﺮﻧﺪ:

ﻭﻩ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﻪ ﻛﻪ ﺳﺒﺰﻩ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺎﻥ/ ﺑﺪﻣﻴﺪﻯ ﭼﻪ ﺧﻮﺵ ﺷﺪﻯ ﺩﻝ ﻣﻦ

ﺑﮕﺬﺭ ﺍﻯ ﺩﻭﺳــﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﻬﺎﺭ/ ﺳــﺒﺰﻩ ﺑﻴﻨﻰ ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺑﺮ ﮔﻞ ﻣﻦ

آکسفورد- آوریل ۲۰۱۴



مطالب مرتبط

فروغی سیاست‌مدار نبود؛ کارمند کاردان بود.

پاسخ همایون کاتوزیان به پرسش اندیشه پویا: فروغی با سیاستمداران همعصر خود چه تفاوتی داشت؟ محمدعلی فروغی (ذکاء‌الملک) از روشنفکران جوان انقلاب مشروطه بود. پدرش میرزا محمدحسین‌خان فروغی [...]

شعرِ انقلابِ مشروطه

انقلابِ مشروطه شاهدِ بار دادن و شكوفاييِ شاعرانِ خوش‌قريحه‌اي بود كه عمدتاً درباره‌ي مضامين سياسي و اجتماعي شعر مي‌سرودند و شعرهاي‌شان را هم درجا در روزنامه‌ها و رساله‌هاي سياسي منتشر [...]

روایت سنجابی، ملکی و صدیقی از مخالفت با رفراندوم دکتر مصدق

  وقتی که دکتر مصدق تصمیم گرفت که مجلس هفدهم را با مراجعه به آراء عمومی یا رفراندوم (و به اصطلاح امروز، همه‌پرسی) ببندد، با مخالفت جدی چند تن از نزدیکان و هواداران خود روبرو شد. اخیراً (به [...]

ایران پس از آیت الله خمینی

کتاب  The Persians: Ancient, Mediaeval and Modern Iran    اثر همایون کاتوزیان که با عنوان «ایرانیان: تاریخ باستان، میانه، و امروز ایران» به قلم حسین شهیدی به فارسی درآمد، بنا به برخی ملاحظات، با حذف دو فصل نهایی [...]


نام (ضروری):
پست الکترونیک (ضروری):
وب‌سایت:
نظر: